Voor zaterdag 21 januari 2012 stond voor ATB-fietsers de Veluwe Challenge, te Ede op het menu, voorheen De Goudsberghel. Waarom verandering van naam is me een raadsel. Dit keer was er juist sprake van een Hel en geen uitdaging. Wat al te denken gaf was dat er niemand van mijn gebruikelijke groepje mee ging terwijl de route toch te boek staat als één van de hoogtepunten. Gaulist en veelvraat Jorrit was er wel. Iets voor Diehards dus. Aldus het verslag van Marie-José.

Ede organiseert twee maal per jaar een vrije cross voor ATB en cyclocross fietsers van 50 of 75 kilometer, eenmaal linksom en eenmaal rechtsom. Met andere woorden of eerst het stuk van de Edese heide, of eerst het stuk van de Goudsberg. Een prachtige parcours met heel veel “op en af”, steilrandjes en slingerende singeltracks. Dit maal was de tocht linksom. De berg als eerste. De steilrandjes en de “op en afjes”  waren dit keer bekleed met dikke laag modder.  In de beklimming geen druk op het achterwiel en in de afdaling ging het stuur alle kanten op. De hei kwam na de pauze, ook bekleedt met veel modder en als dat al niet genoeg was, dit keer als extra, storm tegen.

Thuisblijvers hebben ongelijk wordt wel beweerd en  daar hield ik me maar aan vast bij vertrek. De eerste hobbel was dat de tocht begon met motregen. Dat had Buienradar toch anders beloofd. Het clubhuis van w.v. Ede is en blijft een honk waar ik me thuis voel. Het zit in de details. Foto’s aan de muur, een onbekend meisje met lang blond haar in een ‘rood wit blauw’ tricot, Leontine in vol ornaat tijdens de Olympische tijdrit, maar vooral de dameskleedkamer met hete douche.

 

Veel van mijn patiënten zeggen: “ik weet het wel maar het voelt niet zo”, en dit geld evenzo voor mij. Ik weet dat ik aftakel maar het wil nog niet zo voelen en ook ik ben patiënt. Naast de normale maar ergerlijke lichamelijke slijtage slaat mijn hart nog steeds onaangekondigd zo nu en dan veel te snel. Zo ook afgelopen zomer, met alle  narigheid van dien.  Als het licht weer op groen gaat, wordt de fiets van stal gehaald.  Nog allemaal te overzien. Echter bij de start van onze Helletocht zag ik twee mooie jonge meiden, samen met vader zo bleek later.  Eén met een ATB fiets en één met een heuse cyclocross fiets.  Hoe ga ik dat doen met mijn stille voornemen. Vrouwen met een ATB fiets voorblijven want mijn hart is toch nog niet Die?

De start ging goed. Met alle frustraties van de laatste tijd en de wetenschap dat ik gisteren nog nagekeken was in het AMC zette ik in mijn fiets in beweging. Ik zou beter moeten weten. Cyclocross fietsSTER kwam me toch  ‘huppelend’ over de modder voorbij zetten en reed keurig in het spoor van vader. Waar is de ander op de ATB dacht ik?  Ik ging fietsSTER voorbij op de hei, omdat ze stil stond. Ze wilde weten waar zusje bleef zo vertelde ze me en vader ging het onmogelijke doen. De 75 kilometer afstand, nog meer door de bagger, heuvel  op, wind tegen en zuigend zand.  In deze editie van de Goudsberghel moest elke meter bevochten worden, en 75 kilometer is 75000 meter.

Er wordt gesproken over een hoge intensiteitscross als deze heel rap gaat. Deze ging beslist niet rap, maar kapot was ik wel bij terugkomst. De zwaarste van dit seizoen en in de persoonlijke top drie aller tijden. Samen met zus de fiets afgespoten en zusje kwam later. “Verkeerd gereden”, misschien wel de beste optie. Daarna de Hete Douche.

Diehard en Die Hart, ik weet het wel maar het voel niet zo.

Marie-José