• Mijn actie:

    Ik klim op de fiets voor TeamUp in mijn stad Zutphen

Stand actie: € 523,15 Doneer!
Hans - 17 juni 2018 tot 8 juli 2018 - Zutphen, Netherlands

Op de fiets klimmen, ik doe het graag en ik doe het vaak. Op de racefiets over het asfalt zoefen, op de mountainbike door het bos en over de heide crossen. Het geeft mij het gevoel van vrijheid, alles los te kunnen laten en weer even kind te kunnen zijn.

Kind kunnen zijn: dat gun je je eigen dochter, zoon, neefjes, nichtjes, buurkinderen. En vooral kinderen die al veel hebben meegemaakt in hun jonge leven. Kinderen die gevlucht zijn en in Nederland nu een veilig heenkomen zoeken. Ook in mijn geliefde woonplaats Zutphen wonen deze kinderen en hun familie.

TeamUp!

Gevluchte kinderen in Nederland hebben veel meegemaakt. In het land van herkomst en tijdens de reis naar Nederland zijn ze blootgesteld aan oorlog, geweld en stressvolle situaties. In Nederland moeten kinderen vaak verhuizen en maken zij zich zorgen om hun ouders en vrienden. Hierdoor zijn ze bang en onzeker geworden. ’s Nachts hebben ze vaak nachtmerries, overdag zijn ze stil en teruggetrokken of juist agressief. WarChild zet zich samen met Unicef en Save the Children hiervoor in: TeamUp biedt gestructureerde recreatieve sport-, spel- en bewegingsactiviteiten zodat kinderen van 6 tot 18 jaar leren hoe ze met hun gevoel moeten omgaan. De vaardigheden die ze hierbij opdoen, zijn gekoppeld aan sociaal emotionele thema’s. Die komen weer van pas in hun dagelijks leven. Lees hier meer over TeamUp.

Mijn sportieve uitdaging en jullie hulp

Ik klim op de fiets voor TeamUp en vraag jullie hulp. Ik klim zondag 17 juni op de fiets voor de Bartje 200, een mountainbike marathon van (inderdaad) 200 kilometer door Drenthe. Op zondag 8 juli klim ik op de fiets voor de Marmotte, een zware ééndaagse wedstrijd die de deelnemers over de toppen van 4 Alpenreuzen Glandon, Telegraph, Galibier en de Alpe d’Huez zal voeren.

Hoe jullie kunnen helpen? Doneer op mijn actie voor TeamUp!

Update 20 juni: de Bartje 200 was een zeer mooie dag in de grote Drentsche zandbak, zie deze link voor de route en foto’s!

Update 3 juli: inmiddels vertoeven we al een aantal dagen rond de Alpe d’Huez in voorbereiding op de Marmotte. De eerste wedstrijd is verreden, de Gran Fondo Vaujany als ‘opwarmer’ voor het echte werk zondag 8 juli. Het was een warme dag en de benen nog niet gewend aan de lange klimmen. De keelpijn en geirriteerde mondholte waar ik al een week mee sukkel hielpen niet mee. Niks geforceerd en na 100km uit koers gestapt was de verstandigste beslissing. Zie deze link voor foto’s.

Vandaag een flinke schrik gehad met onze trainingsrit, we kwamen onder een steenlawine terecht. Ik zat er vlak achter en kon nog snel schuilen tegen de bergwand. Twee fietsmaten hebben de stenen links en rechts om de oren gehad. We hebben ongelooflijk veel geluk gehad met de afloop, paar schaafwondjes op de hand van Marc en alle fietsen nog heel. Niet voor te stellen met het geweld waarmee het naar beneden kwam. Bizar om zoiets onverwachts mee te maken en fijn om als goede fietsmaten met elkaar de ontlading te kunnen delen.

Morgen wederom een wedstrijd, omhoog bij de Alpe d’Huez en Vaujany. zondag de Marmotte. De echte wedstrijd waarvoor we gekomen zijn. Ik houd jullie op de hoogte.

Update 13 juli
5 dagen na de Marmotte: letterlijk moe maar voldaan

Vrijdagmiddag 13 juli, 25 minuten wachten op treinstation Apeldoorn omdat ik m’n aansluiting gemist heb. De dagelijkse realiteit heeft mij weer ingehaald. Desondanks heb ik al 5 dagen een glimlach die niet van mijn gezicht te beitelen is. Goud gehaald, goud gehaald, goud gehaald. Niemand op werk heeft er de afgelopen dagen aan kunnen ontsnappen. Ik heb goud gehaald!

Om zondagochtend 7.59 kwam ik over de startlijn en kon ik mijn koude benen opwarmen door met 40km/u mee te glijden in een groep afstormend op de eerste klim van de dag, de Glandon. Deze eerste van 4 HC collen ben ik in een behoudend tempo opgereden en ondertussen de instructie van Jorrit goed gevolgd: ieder uur een reep en een gel eten, en veel drinken. De afdaling rustig genomen, immers deze telt niet mee voor de tijdslimiet.

In de vallei weer verder gaan met eten en drinken, en kijk: daar komt een snelle groep voorbij en ik pik aan in het laatste wiel. Hiermee heb ik een comfortabele TGV gevonden die mij naar de voet van de Telegraph brengt.

Deze lekker lopende klim ga ik soepel omhoog, wetende dat de Galibier nog een zeer lange inspanning gaat vragen. Niet dat ik deze eerder opgefietst ben, maar de parcourskennis van mijn mede-Gaulisten heeft me goed voorbereid. De Galibier stelde in dat opzicht niet teleur: lang, lang, lang. Met als uitsmijter geregeld percentages van boven de 10% in de laatste kilometers ben ik flink kapot wanneer ik eenmaal boven m’n bidons sta te vullen.
Gelukkig wacht er een mooie lange afdaling die ik met behulp van m’n Wahoo Elemnt Bolt goed kan inschatten. Het kaartje toont feilloos of de volgende bocht van het type haarspeld is of dat deze op hogere snelheid genomen kan worden. Daarmee kom ik veilig en snel beneden aan in het dal van Bourg d’Oisans en ben ik zo goed mogelijk hersteld voor de slotklim, de 21 bochten van de Alpe d’Huez. Om 15.10 begin ik eraan en ik weet dan al: ik lig op koers voor goud!

De eerste 4 bochten met de steilste stukken kom ik soepel door, maar dan kom ik toch mezelf tegen. De gedachte dat het goud al praktisch binnen is i.c.m. de zware inspanningen en hoge temperaturen breken me op. Focus man, gvd! Niet meer denken aan hoe hoe lekker het zal zijn aan de finish, focus op bereiken van de volgende bocht, en weer door!
Op die manier pep ik mezelf continue op, mede geholpen door de high five van Gaulist Andries in bocht zes, en trek ik mezelf nog eventjes extra binnenstebuiten op de laatste honderden meters. Sprintend op het buitenblad kom ik met een big smile over de meet.
Daar staan Jorrit en Marc mij op te wachten en delen we de verhalen uit de koers. Helaas blijkt fietsmaat Mark een schuiver gemaakt te hebben en heeft hij de wedstrijd niet uit kunnen rijden. Zeer spijtig voor hem, maar gelukkig een valpartij zonder teveel erg. Ello heeft hem opgepikt met de auto.

Bij het ophalen van het certificaat blijkt dat ik het binnen de 8 uur gered heb, vol trots en met tranen in de ogen bel ik mijn vrouw Jopie om het mooie nieuws te delen.
S’avonds genieten we nog van een laatste heerlijke maaltijd samen, zittende op het terras van een restaurant met schitterend uitzicht op de bergen. Onder het genot van een Kwaremont, Pernot en andere versnaperingen delen we de verhalen: Jorrit die een treintje van 40 renners door het dal trok, iemand op een S-Works fiets gespoten in Celeste groen (why?!?), een dappere deelnemer met één been en arm, de indrukwekkende tijden van de winnaars.

Iedereen van onze groep heeft goud gereden en we zijn met recht trots op elkaars prestaties. Een Marmotte week om met heel veel plezier op terug te kijken.

Deelnemer van deze actie

Een deelnemer volgen? Klik op de profielfoto!

Sponsor!

Huidige stand 2018: € 523,15

Steun War Child

6 Responses to “Ik klim op de fiets voor TeamUp in mijn stad Zutphen”

  1. Wouter schreef:

    Heel veel succes!

  2. Ome Reau schreef:

    Goed werk Burk! Succes!

  3. Alissa schreef:

    Geweldig initiatief, Hans! Mijn steun heb je 🙂 Geniet ervan en veel succes!

  4. Marc schreef:

    Go for it Hans… Pak die Marmotte!

  5. Aza en Annet schreef:

    Geweldig Hans!! Heel veel succes morgen en wat een mooi doel om voor te fietsen. Veel liefs uit Engeland

  6. Anne schreef:

    Goed bezig Hans! Heel veel success bij je volgende uitdaging.

Geef een reactie