• Grenzen over

    Mont Ventoux Challenge 2015 Dag 2

Golvende wegen brengen ons door het Noord-Franse niemandsland. De zon lacht over de groene heuvels, aren wuiven in de wind. Af en toe een prachtig vergezicht. De start was echter een paar landsgrenzen eerder. In het Luxemburgse Escherange.

Benelux-Ooduzwi

Ik heb al een aantal jaar de stelling dat Nederland, België en Luxemburg iets weg hebben van respectievelijk Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Nederland als het grote land met het wat arrogante, hardwerkende volk; het Bourgondische België waar de Katholieke Kerk nog een niet geringe invloed heeft met af en toe wat xenofobe trekjes;  dan het belastingparadijs Luxemburg waar alles keurig en braaf en soms iets te aangeharkt is. Dat lijkt toch behoorlijk op voornoemde Duitstalige grote broers.

Dat overpeins ik weer fietsend door het keurige Luxemburg. Ik vind het vaak een genot om daar te mogen fietsen. We ontwaken op een rustig landweggetje dat gespeend van gemotoriseerd verkeer –een verdwaalde tractor daargelaten- ons naar de hoogvlakte van het hertogdom voert. Dan via een kleine omleiding wegens werkzaamheden de bekende ziedende afdaling van de Niklosbierg naar Vianden. Herinneringen van trainen en snot-voor-ogen koersen in de Charly Gaul cyclo.

Müllerthal

Motregen daalt op ons neer, maar die negeren we. Over de brug slingeren we Duitsland in om langs de Our te fietsen. Altijd een betoverend dal. Bij Wallendorf weer naar de Luxemburgse oever en dan rechtsaf naar de vals platte klim van het Müllerthal. Echt, ga daar heen. Het is een prachtig stukje natuur op goed drie uur rijden van Amsterdam. Toegegeven, het heeft een licht Märklin-gehalte, maar is toch best de moeite waard met z’n beekjes en rotspartijen.

Routes Barrées

Ons zwart-gele treintje tuft gestaag door naar Junglinster, waar de drie karakteristieke radiomasten opdoemen. Wederom zoete herinneringen, nu van wandeltochten met mijn middelbare school. Een bord Route Barrée doemt op. We laten ons niet tegenhouden. Dat komt ons op 100 meter veldrijden te staan, maar dat is te overleven. Even verder weer zo’n bord. Ook deze barrage is prima door te komen, alleen de Luxemburgse god straft onmiddellijk door Ello een lekke band te bezorgen.

Dan door richting Franse grens, langs een tamelijk stedelijk stuk met zich aaneenrijgende dorpjes. Dat rijdt even iets enerverender. Het brengt ons naar Mondorf-les-Bains en iedere wielerliefhebber roept dan meteen……. Precies ja, de Schleckjes. Die verbergen zich echter. Dat geldt niet voor een indrukwekkende politiemacht die met zwaailichten voor een nieuw bord Route Barrée staat. Dit negeren we dus maar niet. Mietjes……

We rijden door tot we in een dorp verderop een restaurant tegenkomen. We willen voor het Noord-Franse niemandsland nog wel ergens een lunch genieten. Pech. Er is een besloten feest.

Schengen

Dus door naar Schengen. Waar kennen we dat nou weer van. In ieder geval de laatste halte voor een restaurantloos gebied. We strijken neer bij een lokaal café waarvan de eigenaresse meteen naar de bakker rent als ze onze bestelling heeft opgenomen. Heerlijk verse broodjes dus.

We steken de Moezel over naar Duitsland en na luttele kilometers bereiken we de Franse grens. In 2 dagen tijd is dit het vijfde land waar we doorheen fietsen. Maar het ziet er naar uit dat we de komende 1000 kilometer ook wel in dit land blijven.

Leven met 30 kilometer per uur

We bollen lekker voort. Leven met 30 kilometer per uur. Door dorpjes waar de plaatselijke zonderling ons zwijgend nakijkt. Langs weilanden waar paarden met vriendelijke ogen duidelijk maken dat we een stel in lycra geklede idioten zijn. Langs kapelletjes waar flarden van beelden en biddende mensen in de duisternis te ontwaren zijn.

Het is een evenwicht zoeken tussen het lichaam enigszins sparen voor de dagen die komen gaan en toch een goed tempo onderhouden. Dat lukt aardig. Het terrein is evenwel niet simpel. Op het hoogteprofiel zag het er aardig uit, maar het is een voortdurend stijgen en dalen. Doet me denken aan wat ze in Amerika rollers noemen. Dat zijn dan hier vast rollèrs. In ieder geval van die nietszeggende heuveltjes die je wel  als een sorbetijsje laagje voor laagje uitlepelen. Toch zoveel mogelijk op reserve blijven rijden.

Dubbele waaier

De grensstreek, die er vanaf de snelweg desolaat uit ziet, blijkt toch wondermooi te zijn. Bossen, bloeiende koolzaadvelden. Gele pracht. Ewold merkt op dat de natuur zover zuidelijk al verder is dan in Nederland. Het koolzaad is al bijna uitgebloeid. Meer richting eindbestemming wordt het landschap weer wat saaier. Groen, glooiend boerenland.

Een groepje wielrenners passeert ons terwijl we even stilstaan. Ah, daar is de remedie tegen de verveling. We zetten de achtervolging in en vormen zelfs spontaan een soepel draaiende dubbele waaier. Paul vertouwt me later toe dat het voor hem de eerste keer was. Dan doet ie het verdomd aardig. Het gat wordt zienderogen kleiner. Net als we het op enkele meters na dicht hebben, slaat onze prooi linksaf waar wij rechtdoor moeten. De lafaards. Ello gaat er als een jachthond toch nog achteraan, maar wij corrigeren hem richting de goede route.

Brulange

Zo nemen we de laatste heuveltjes naar de eindbestemming. Julien krijgt de geest en trekt een paar keer ongenadig hard door. De laatste kilometers lopen als beloning naar beneden, heel fijn. Ello pakt de sprint om het bordje Brulange. Hij is dan ook de enige die de sprint aangaat. Voldaan strijken we neer bij de bed&breakfast die voor een nachtje ons huis is.

Meer recente cycling blogs

Bezoek Gaul! Noord NL aan TeamUp programma

Op dinsdag 18 juli werden Gaulisten Marco Out, Geert Kamps en Liane de Wit uitgenodigd door Ernst Suur van Warchild, initiatiefnemer van Team Up, bij een Team Up training op het AZC in Ter Apel. Ernst heet ons welkom, samen met Elin Hofman. Zij zal de workshop uiteindelijk geven samen met een collega. In de

Maratona dles Dolomites

Verkeersinformatie, zondag 2 juli 2017, 6:30u. Op de Passo de Campolongo in de Dolomieten is er sprake van langzaam rijdend en soms stilstaand verkeer. Fietsverkeer welteverstaan. Zo’n 10.000 racefietsers vangen de Maratona dles Domolites, de Dolomietenmarathon aan. Daartussen ik.

Denkend aan de TeamUP tour…..

Wat voel je nadat je in drie dagen meer dan 600 kilometer hebt gefietst om geld voor TeamUp in te zamelen? Trots natuurlijk. We hebben met de sponsoractie al bijna 20.000 euro opgehaald (en de teller loopt nog!). Bovendien beseften we op het Amsterdamse hoofdkantoor van War Child allemaal dat we het samen hadden gedaan.

Nieuwe leden stellen zich voor: Nanette Starreveld

Mijn naam is Nanette Starreveld, 28 jaar en geboren en getogen in Brabant. Zo’n 4 jaar geleden besloot ik dat het tijd was om een racefiets aan te schaffen. Echter had ik toen meerdere hobby’s waardoor het fietsen er vaker bij inschoot dan ik wilde. Typisch gevalletje van vind alles leuk en wil van alles proberen. Na

Reacties zijn gesloten.